بسم الله الرحمن الرحيم مُنزّه است خداوندى كه آدمى را از گِل آفريد ، سپس نسل و نژاد او را از مايه‌اى از آبِ پَست قرار داد ، آن‌گاه وى را بپرداخت و از روح خويش در او دميد . به ناگاه او دشمنى آشكار گشت . از آن پس « نسل بشر » همواره در اختلاف هستند ؛ مگر آن‌كس را كه پروردگارت رحم آورد و براى همين « رحمت » خداىشان آفريد و سخن پروردگارت بر اين رفت كه جهنّم را از جنّ و انس لبالب سازم . ستايش آريم او را بر گشايش‌ها و سختىها و سپاس گوييم او را در سختى و آسانى و درود فرستيم بر سَرور پيامبران و خاندان پاكش كه جانشينان اويند . پس آن‌گاه فقيرِ درگاه خدا در هر جايگاه ، محمّد بن مرتضى كه محسن خوانندش - خداى در آغازش به توشه‌يابى براى انجامش تأييد فرمايد - گويد : اين [ نوشتار ] كلماتى است نادر و نغز ، و گفته‌هايى است پاك و گوهرين ، بيدارباش‌هايى براى خواب‌آلودگان در شبهه‌ها ، و برق‌هايى براى ماندگان در تاريكىها ، و اشاره‌هايى است كه با آن وانشستگانِ بدون آسيب و عذر از مؤمنان قوام گرفته ، و بشارت‌هايى كه با آن مجاهدان با مال و جان بر خطرپذيرى در راه خدا مژده مىيابند ؛ امّا آنان كه در دل‌هاشان بيمارى است ، همين بيمارى ، پلشتى بر پليدىشان افزايد و اين براى آنان چونان بارانى است از آسمان كه در آن تاريكىها و بانگِ خراشندهء ابر و برقِ جهنّم است ، به گونه‌اى كه انگشتان در گوش‌ها قرار دهند ، در برابر آذرخش‌ها از ترس مرگ و خداوند بر كافران محيط است .